Tegelijkertijd kwam er ook negatief nieuws binnendruppelen. De autoriteiten lieten vrijdag weten de veiligheid van de Gay Pride-betogers niet te kunnen garanderen. "Als de veiligheid van 80 man al niet gegarandeerd kan worden, hoe kunnen ze dan een Europees Voetbalkampioenschap beveiligen?", merkt iemand scherp op. 

De Pride
Er werd een geheime route gepland waar betogers omringd door politie en media de pride zouden gaan lopen. Het werd deelnemers ten strengste afgeraden om mee te lopen, een aantal dagen eerder in Georgie liep de eerste pride daar niet goed af en eindigde in een vechtpartij. 

De pride in Kiev was officieel gedoemd te mislukken toen bleek dat de geheime route was gelekt. Op de facebook-pagina van Gay-K schrijven Tim en Nicolaas: "Nog voordat de pride was begonnen werden homo's van de organisatie aangevallen met traangas en in hun gezicht getrapt. 500 gevaarlijke kozakken stonden verspreid door de stad klaar met zwepen om de pride met geweld uit elkaar te slaan. 2 mensen liggen in het ziekenhuis. Sprakeloos."

In dit filmpje is te zien hoe homofobe Oekrainers de bus uitstormen om de gay pride neer te slaan:

Het commentaar van Gay-K bij de foto: "Zo zag de eerste GayPride in Oekraïne eruit."

Foto: Gay-K 2012

In Frankrijk kondigde de nieuw aangestelde socialistische premier Jean-Marc Ayrault het voornemen van zijn onlangs geïnstalleerde regering aan om de Franse wetgeving aan te passen opdat het huwelijk en adoptie voor LGBTI-individuen wettelijk geregeld zal worden. Daarmee lijkt de socialistische regering navolging te geven aan de verkiezingsbelofte van de recent verkozen President François Hollande om Frankrijk een inhaalslag op het gebied van LGBTI-rechten te laten maken.

In het Centraal-Amerikaanse Costa Rica hebben de twee vice-presidenten Alfio Piva en Luis Liberman eensgezind verklaard dat, wat hen betreft, homoseksuele koppels dezelfde rechten verdienen als hun heteroseksuele tegenhangers op het gebied van erfrecht, sociale zekerheid en het afsluiten van een lening. Over een eventueel erkennen van het homohuwelijk deden beide politici er het zwijgen toe.  

De conservatieve premier John Keys van Nieuw-Zeeland verklaarde een week geleden dat hij ´persoonlijk niet tegen het homohuwelijk is.´ Daar voegde hij echter aan toe dat er vooralsnog geen plannen bestaan om een wetsvoorstel daartoe in te dienen. Desalniettemin is de verklaring van Keys opmerkelijk. Nieuw-Zeeland erkent sinds 2005 het geregistreerde partnerschap voor homoseksuelen, welke door Keys´ sociaal-democratische voorganger Helen Clark is ingevoerd en waar destijds de conservatieve partij van Keys fel op tegen was.

In het Verenigde Koninkrijk lijkt er dan weer een heuse wedloop te zijn tussen Schotland en Engeland om als eerste het homohuwelijk te erkennen. De conservatieve premier David Cameron heeft herhaaldelijk zijn voornemen uitgesproken om het homohuwelijk uiterlijk in 2014 te erkennen. Zowat alle partijen in het Schotse parlement hebben hun steun voor invoering van het homohuwelijk in Schotland uitgesproken. Verwacht wordt dat het parlement volgende maand de erkenning van het homohuwelijk zal behandelen.

In Kroatië kondigde Premier Zoran Milanovic een week geleden aan dat zijn regerende Sociaal-Democratische Partij alles in het werk zal stellen om het geregistreerde partnerschap voor homoseksuelen in het Balkanland in te voeren. Daarmee lijkt de Kroatische premier gevolg te geven aan zijn verkiezingsbelofte de rechten van homoseksuelen in het land te verankeren. Milanovic sprak zijn hoop uit dat het Kroatische volk deze stap tot het verruimen van de vrijheden zal accepteren. De conservatieve oppositiepartij heeft inmiddels aangekondigd de premier op dit punt te bestrijden.

In Cuba, ten slotte, heeft ’s lands meest vooraanstaande seksuologe en LGBTI-activiste alsook de dochter van huidig president Raul Castro, Mariela Castro haar hoop uitgesproken dat het Cubaanse parlement dit jaar nog het homohuwelijk op het Caraïbische eiland zal legaliseren. Momenteel debatteren parlementsleden in Havana over de inhoud van een wetsvoorstel welke de rechten van LGBT op Cuba zal vastleggen.       

JD / Bronnen: BBC News / Pinknews / GSN / Queerty / Telegraph.co.uk

Omdat het nog niet bestond! In Nederland heb je van alles voor homo's, maar een voetbalclub nog niet. Terwijl het voor voetballende homo's best lastig is om gelijkgestemden te vinden. Voor veel jongens is voetbal echt een belangrijk deel van hun leven. In de homowereld wordt dat niet altijd begrepen.

Hoe komt het dat het er in Nederland nog niet was?

Dat heeft puur met organisatie te maken. Er zijn wel initiatieven geweest, maar dat werd net zo snel weer losgelaten. Wij willen juist niet uit elkaar vallen, maar dit vasthouden. België is een mooi voorbeeld: die jongens zijn al een jaar of 15 bij elkaar. In Engeland heb je zelfs een complete homocompetitie. En er bestaan clubs in Afrika, Latijns-Amerika en Oost-Europa. Dan kan Nederland natuurlijk niet achterblijven. 

Hoe vaak spelen jullie?

Onze spelers komen uit het hele land en spelen en trainen gewoon bij hun eigen club. Wij hebben geen vaste trainingslocatie en komen alleen bij elkaar als er een toernooi is, gemiddeld eens in de drie maanden. Eind mei gaan we bijvoorbeeld naar Parijs. Daar wordt 7 tegen 7 gespeeld. Misschien gaan we in juni ook naar de Euro Games in Boedapest. Maar het draait in het homovoetbal vooral om het WK. Wat dat betreft hebben we een beetje pech. Vorige keer was het in Sydney en deze zomer in Mexico. Dat is voor de meeste jongens te ver en duur. Ons belangrijkste doel is nu de Galibi Cup, van 31 augustus tot 2 september in Praag. Dan hebben we wel nog wat spelers nodig.

Hoe goed moet je zijn om mee te kunnen doen?

We zoeken wel een redelijk niveau. Je moet een bal aan kunnen nemen, kunnen passen, kunnen dribbelen. Maar je hoeft ook weer niet op topniveau te spelen. Als je in de vijfde klasse bij het eerste elftal speelt, ben je van harte welkom. Leeftijd maakt niet echt uit: het gaat absoluut om je voetbalkwaliteiten en je conditie. Voor iedere positie kunnen we spelers gebruiken, maar we zoeken vooral nog een goede keeper. Die mag zelfs hetero zijn! Daarnaast zoeken we nog een trainer met verstand van voetbal, liefst met minimaal een TC3-diploma. Wat we niet zoeken zijn mensen die nooit gevoetbald hebben en het bij ons willen leren. Dan is het niveauverschil te groot en dat is voor zowel de leerling als het team niet prettig.

Kun je wel op een andere manier meedoen als je niet kunt voetballen?

We zijn natuurlijk altijd blij met mensen die in de organisatie willen helpen. Ook extra sponsors zijn van harte welkom. GFC Amsterdam kan een heel professioneel initiatief worden. We willen ook zeker eens een toernooi in Nederland organiseren. Er zijn genoeg clubs die velden ter beschikking willen stellen. Ook de gemeente is enthousiast, al mogen zij ons niet sponsoren. Dat willen wij ook helemaal niet. Wij willen groot worden door de kracht van vrijwilligers en geen belastinggeld opslurpen.

Waarom GFC Amsterdam als de spelers uit het hele land komen?

Het oorspronkelijke idee was om een keer een toernooi in Amsterdam te organiseren. Daar is deze naam uit voortgekomen. Het is niet de meest creatieve naam. In Engeland en Duitsland heb je verschillende leuke en vaak dubbelzinnige namen. Wij hebben het bij GFC Amsterdam gehouden.

Bij korfbal zijn er altijd de grappen over gemengd douchen. Hoe gaat het er bij een homovoetbalclub in de kleedkamer aan toe?

Zoals bij elke voetbalclub. Er is geen orgie onder de douche, maar er worden wel grapjes gemaakt. In ons geval natuurlijk met een roze ondertoon. Er is ook al wel eens een romance ontstaan binnen ons team. Inmiddels zijn zij echter al wel uit elkaar. Maar het is de perfecte gelegenheid om een leuke jongen te ontmoeten. Bij ieder toernooi wordt een groot feest georganiseerd voor de deelnemers. Je kunt daar dus leuke internationale contacten opdoen en jongens ontmoeten die hetzelfde zijn als jij.

Doen jullie meer dan alleen voetballen?

Ja, we zijn echt een vriendenclub geworden. Dat was ook één van de bedoelingen van het initiatief. We gaan regelmatig stappen in de Reguliersdwarsstraat. En we kijken ook samen naar de grote wedstrijden. Het is gewoon een leuke groep van jonge gasten, twintigers vooral. Voor mij is het heerlijk om nu veel contact te hebben met homo's die net zo veel van voetbal houden als ikzelf!

Is GFC Amsterdam iets voor jou? Kijk dan op www.gfcamsterdam.nl en vul het contactformulier in. Afhankelijk van je woonplaats neemt één van de initiatiefnemers (Hamid, Michiel of Robert) dan contact met je op voor een kennismaking. GFC Amsterdam is ook te vinden op Facebook.

Nitzan Horowitz, indiener van de wet en lid van de linkse Meretz-partij, beoogde met zijn wetsvoorstel die groep Israëlische staatburgers, die de optie om in het huwelijk te treden door ’s lands religieuze instituten ontzegd worden, een wettelijk geregeld alternatief  te verstrekken. In een interview met de Jerusalem Post lichtte Horowitz de aanleiding voor zijn wetsvoorstel alsvolgt toe: ‘Honderdduizenden Israeli’s worden in eigen land het recht op huwelijk ontnomen, en moeten daarom de wijk nemen naar het buitenland, wat vaak een kostelijke onderneming is, en dat allemaal door de schaamteloze religieuze machtsuitoefening (…) van een ontoegankelijk extremistisch instituut welke beslist wie wel en wie niet mag trouwen.’

Stemming
In het Israëlische parlement, ook wel Knesset genoemd, kon het wetsvoorstel enkel op steun rekenen van de linkse en de Palestijnse parlementsleden. De overgrote meerderheid van parlementariërs verliet halsoverkop de zaal, toen het wetsvoorstel in stemming werd gebracht. Uiteindelijk werd het wetsvoorstel verworpen door een meerderheid van 39 parlementsleden, die tot de kleine religieuze partijen, de regeringspartij van Premier Netanyahu (Likud) en de seculiere Kadima-partij behoren. 

In het verleden hebben de van oudsher grootste partijen van Israël, zijnde de conservatieve Likud en de sociaal-democratische Labor, stelselmatig hun afhankelijkheid van de kleine religieuze partijen voor het vormen van een regeringscoalitie aangewezen als grootste obstakel voor het invoeren van wetgeving die de rechtspositie van homoseksuelen en andersgelovigen in het land zou verankeren. Echter, sinds Israëls grootste seculiere partij Kadima tot de regering van Premier Netanyahu (Likud) is toegetreden is er van een dergelijke afhankelijk geen sprake meer.

Horowitz bestempelt de uitkomst van de stemming over dit wetsvoorstel dan ook ‘een slag in het gezicht van een vrije Israëlische samenleving’.

Pinkwashing
Homorechtenorganisaties in Israël en internationaal zijn dan ook niet mals in hun kritiek op de Israëlische regering. Ze wijzen erop dat de Premier Netanyahu en zijn Ministerie van Buitenlandse Zaken het land Israël herhaaldelijk in het buitenland aanprijzen als een baken en veilige haven voor de rechten van LGBT in het Midden-Oosten, terwijl in werkelijkheid het overgrote merendeel van de wetgeving en wetsaanpassingen in deze afgedwongen werden door het Israëlische Hooggerechtshof, nadat deze positief had geoordeeld in rechtszaken die door diverse Israëlische homorechtenorganisaties waren aangespannen.

Dan Littauer, hoofd van Gay Middle East, beschuldigt de Israëlische regering onomwonden van ‘pinkwashing’, welke hij beschrijft als ‘goedkope propaganda om Israël als progressieve staat naar het Westen toe te verkopen’. Hij refereert daarbij onder meer aan een recente toespraak van de Israëlische ambassadeur in de Verenigde Staten, waarin deze Israël beschreef als ‘een pionier in de rechten van LGBT’, terwijl de Israëlische politiek in ’s lands geschiedenis zich eerder heeft afgezet tegen de verankering van de basisrechten van LGBT en andere minderheiden dan dat zij deze een helpende hand zou hebben geboden.

Daarnaast blijkt uit een rapport van de Universiteit van Tel Aviv uit 2008 dat Israël stelselmatig weigert om asielverzoeken in behandeling te nemen van homoseksuelen en transgenders, die hun land ontvlucht zouden zijn op grond van vervolging en mishandeling.   

JD / Bronnen: Pinknews/GME

Donald Trump maakte snel van de gelegenheid gebruik om Cher met de grond gelijk te maken. "@Cher viel @MittRomney aan. Ze is een middelmatig talent (dat staat toch wel gelijk aan vloeken in de gay-kerk) en is niet van deze wereld. Net als @Rosie O'Donnell, een grote loser."

Later deed Trump dat nog een dunnetjes over door aan FoxNews te zeggen: "Cher heeft nare dingen gezegd over Romney en dat was ongepast. Maar Cher is ongelukkig en eenzaam. En haar door de computer bewerkte muziek staat me niet aan."

AN

Wie ben jij?

Ik ben Ilias, ik ben 20 jaar en ik woon in Roermond. Ik ben openlijk gay. Ik ben islamitisch opgevoed. Dat zit er dus wel in.

Wanneer ben je uit de kast gekomen?

Ik ben uit de kast gekomen toen ik 15 was. Behoorlijk jong dus.

Uit wat voor een gezin kom je?

Mijn ouders zijn beiden Marokkaans. Mijn echte vader is overleden toen ik 10 was. En mijn moeder is nu hertrouwd met een nieuwe man, ook Marokkaans, die is sinds 4 jaar in Nederland. Verder heb ik drie oudere broers en een zus. Die zijn allemaal tussen de 29 en 33.

Toen zat je dus nog midden in die islamitische opvoeding?

Ja, ik was wel anders. Ik woonde toen nog bij mijn moeder. Nu woon ik al twee jaar op kamertraining, om me voor te bereiden op zelfstandig wonen. Maar toen woonde ik dus nog thuis, alleen met mijn moeder omdat mijn vader overleden is toen ik 10 was. Ik had toen een persoonlijk begeleider van de thuiszorg, een meisje van in de 20, Rianne. Zij kwam wekelijks bij ons langs om activiteiten met mij te ondernemen. Ik was namelijk helemaal niet ondernemend. Ik had weinig vrienden en kwam niet vaak buiten. Maar Rianne was er elke week en op een keer hadden we samen gepicknickt en toen hadden we het over verliefd zijn. Zij vertelde toen dat ze verliefd was op een meisje. Ze was dus lesbisch. En toen was het voor mij veel makkelijker om te zeggen dat ik op jongens val, dus ben ik voor haar uit de kast gekomen. Daarvoor wisten alleen een paar vriendinnen van mij het. Rianne inspireerde mij heel erg om uit de kast te komen voor de rest van mijn omgeving. Ik besloot toen een brief te schrijven aan mijn moeder, met mijn hele verhaal. Die brief heb ik een weekje bewaard en toen heb ik hem voor haar neergelegd, op de keukentafel. Die dag ging ik weg met Rianne, gewoon om even uit het huis te zijn als mijn moeder de brief zou lezen. Toen ik na een uurtje weer terugkwam was de brief nergens te bekennen. En ook mijn moeder was niet thuis. Uiteindelijk komt het er op neer dat mijn moeder deed alsof er niks aan de hand was. Ze deed heel normaal, alsof er nooit een brief was geweest, ook als ik haar er naar vroeg. Ik vond het zo raar!

Maar je weet zeker dat ze die brief heeft gelezen toch?

Ja, op een avond ging ik voor het slapen gaan bij mijn moeder naar binnen en vroeg ik haar “Mam, weet je zeker dat je geen brief hebt gevonden?” En toen zei ze uiteindelijk dat ze de brief inderdaad had gelezen en dat ze het verschrikkelijk vond dat ik homo ben. Ze zei dat ze er niks van wilde weten. Daarna hebben we er twee weken niks over gezegd. Ze praatte ook niet meer met mij.

Lastig, als ouders je negeren.

Ja heel erg. Maar de bom is uiteindelijk wel gebarsten hoor. Een paar weken daarna trof ik mijn moeder huilend aan in de woonkamer. Daar zat ze met een vriendin van haar thee te drinken. Dus ik vroeg: “Mama, waarom huil je? Wat is er aan de hand?”. Mijn moeder wilde me geen antwoord geven, ze keek alleen haar vriendin aan. En die vriendin zei tegen mij: “Ilias, je moeder heeft het heel moeilijk nu, maak het haar nou niet lastiger dan het al is.” Toen was ik zo kwaad, ik dacht ‘fuck it, ik ben weg hier’. Ik ben toen van huis weggelopen. Maar ik had eigenlijk helemaal geen plek om naar toe te gaan en het was allemaal heel dramatisch. Op een gegeven moment was ik ook ergens buiten de stad en wilde ik Rianne bellen. Maar ik had geen geld of beltegoed dus moest ik bij vreemde mensen aanbellen met de vraag of ik even iemand mocht bellen. 

En hoe liep dat af?

Nou, toen werd ik gebeld door die vriendin die bij mijn moeder was. Ze zei dat ik meteen naar huis moest komen omdat mijn moeder flauw was gevallen en het heel slecht met haar ging. Toen ben ik maar terug naar huis gegaan. Uiteindelijk was die dag het enige dramatische moment omtrent mijn coming out.

Daarna verliep alles soepel?

Beetje bij beetje heeft mijn moeder het geaccepteerd, gelukkig.

En de rest van je familie, wat vinden zij ervan?

Mijn oudste broer, Abdel, heeft een beetje de vaderrol overgenomen na de dood van onze vader. Dat was vooral tijdens mijn puberteit. Ik zat namelijk op het speciaal onderwijs, omdat ik als kind concentratieproblemen had. Ik wist op jonge leeftijd al dat ik anders was. En dat belemmerde me heel erg met dingen als vrienden maken en de thuissituatie was natuurlijk ook niet optimaal. Dus mijn oudste broer nam die zorg een beetje op zich. Altijd als er problemen waren, dan stuurde mijn moeder m’n broer erop af.

Hoe reageerde hij op je homoseksualiteit?

Hij heeft er nooit echt iets van gezegd, maar als er problemen waren met mij dan bracht hij het wel ter sprake en dan werd duidelijk dat het hem frustreerde. En dan kreeg ik ook wel eens een pak slaag.

Wat vervelend! Denk je dat je familie zich schaamt voor jouw geaardheid?

Ik denk dat ze het in principe wel best vinden, maar zich ook wel schamen. Ik heb ook niet heel veel contact met mijn broers. Ik kom wel regelmatig bij mijn zus en ben ook gewoon welkom op familiefeestjes enzo. Maar ik denk wel dat het feit dat ik uit de kast ben gekomen en iedereen hier in de stad ook weet dat ik openlijk gay ben, onze relatie belemmerd. Het is gewoon vervelend dat ik soms op straat loop en dat er dan mensen zijn die zich heel respectloos tegenover mij gedragen. Ik wil mijn familie daar niet mee lastig vallen.

Heb je daar veel last van? Mensen die je op straat belachelijk maken of pijn doen?

Ja. En het zijn ook gewoon Marokkaanse jongeren die dat doen. Het heeft me er bewust van gemaakt dat ik vaak verlang naar Nederlandse vrienden en over het algemeen mensen die toleranter zijn. Dat is iets wat ik mis bij Marokkaanse leeftijdsgenoten, mensen die hetzelfde opgevoed zijn als ik.

Wat betreft je islamitische opvoeding; doe je nog alles wat er van je wordt verwacht? Ben je een 'goede moslim'?

Nee. Maar het wordt ook niet van mij verwacht. Mijn familie staat in principe gewoon voor me klaar. Ik hoor gewoon nog bij mijn familie. Mijn moeder is ook geen strenge moslim. En ze weet dat ik dat ook niet ben.

Voel je nog enige binding met je Marokkaanse achtergrond?

Nouja, binding. Ik voel me gewoon Marokkaan en ik spreek de taal en ik hou ook van Marokko.

En het geloof?

Ik ben geen praktiserend moslim meer en ik laat me niet leiden door angst op het gebied van religie. Iets wat veel mensen wel doen. Ik ga ook niet naar de moskee. Ik voel me daar veel te vrij voor. Ik heb tattoo’s enzo. Ze zien me al aankomen daar! Maar ik ben wel ‘gelovig’. Ik geloof in iets. Ik geloof niet in de hel en de hemel. Met gelovig bedoel ik tegenwoordig dat ik geloof in de wet van aantrekkingskracht en in mezelf.

Dat heeft dus niks met een god of een heilig boek te maken?

Nee, ik ben niet religieus maar wel gelovig. Vroeger wel hoor. Het gaf me altijd een soort van rust. Ik snap het geloven in god wel, maar wat er allemaal omheen hangt dat draait natuurlijk om angst. En daar heb ik een hekel aan. Al die regels en het hele systeem. Je kan niet alles zien in ‘goed en fout’. Wat moet je met regels als ‘je moet vijf keer per dag bidden’? Dat is allesbehalve leven vanuit je hart. Ik denk niet dat iemand baat bij dat soort strenge regels heeft.

En jouw moeder dan?

Mijn moeder is heel erg geemancipeerd. Ik heb een hele moderne, openminded en grappige moeder. Ze is lerares, ze geeft Nederlandse les aan buitenlandse moeders. Ondanks dat zij wel religieus is, is ze niet veroordelend. Ze neemt het niet te serieus allemaal. Wat dat betreft ben ik hartstikke gelukkig.

Ik denk dat je in je handjes mag knijpen met zo’n moeder!

Klopt!

Tot slot, ben je gelukkig op het moment?

Jazeker, ik ben niet religieus zoals ik al zei, maar ik ben wel heel erg met spiritualiteit bezig. Ik mediteer heel veel. En richt me op dingen die ik mooi vind, zoals muziek en songteksten die me veel doen. Verder wil ik graag acteren. Ik heb al een paar workshops gedaan en weet zeker dat ik acteur wil worden en ga me hier dan ook op storten.

Heel veel succes daarmee!

Tekst: Carmen Felix

De Partij van de Arbeid (11%) ziet dat de SP ook onder homo's momenteel favoriet is. De partij van Roemer kan rekenen op 15% van de stemmen. GroenLinks volgt met 8%.

De Christelijke partijen spelen een marginale rol in de strijd om de homostem. Regeringspartner CDA krijgt ondanks de homoseksuele minister Jan-Kees de Jager niet meer dan 3% van de stemmen. De ChristenUnie en de SGP slepen beide 1% in de wacht.

In totaal stemden 8.343 bezoekers op de peiling. De Tweede Kamerverkiezingen vinden plaats op 12 september.

Noot: De Partij van de Dieren wordt in de volgende poll ook meegenomen.

Een aantal islamitische groeperingen had echter tegen het optreden geprotesteerd. Zij vonden de kleding van Gaga te sexy en waren bang dat ze met haar show de onbedorven lokale jeugd zou verpesten.

Ook het feit dat Gaga's hit 'Born This Way' homoseksualiteit bezingt, wordt in het streng-gelovige Indonesië niet gewaardeerd. Het land heeft de grootste moslimpopulatie ter wereld.

Vorige maand liet het hoofd van het hoogste islamitische orgaan in het land al weten dat de extravagante Gaga haar outfits diende aan te passen aan de normen en waarden van het land. Zo niet, dan kon ze beter haar optredens afzeggen. Die keuze is nu dus echter al voor de zangeres gemaakt.

AN/Bron: Nu.nl