Roelof | Een echte prijs
26-06-2010 | Columns

Ik wou dat ik de dochter van Diego Maradona was. Dat klinkt misschien raar. Het heeft niet per se iets met transseksuele neigingen te maken en ik hoef ook niet zo nodig familie van het Argentijnse fenomeen te zijn. Maar de dochter van Maradona deelt het bed met Sergio Agüero, de nummer 16 van Argentinië. En dat is genoeg reden om een persoonsverwisseling te wensen.

 Agüero is mijn nieuwe favoriet dit toernooi. Ik moest wel op zoek naar een nieuwe, want mijn vorige lieveling Cesc Fàbregas heeft ineens een baard. Een echte. Niet zo’n stoppelbaardje zoals ze allemaal hebben tegenwoordig. Een echte baard, dat mag een stoere Griekse verdediger van 35, maar Fàbregas natuurlijk niet. Het ontsiert zijn leuke snuit. Mijn hart brak toen ik hem langs de kant zag staan bij Spanje – Honduras. Eindelijk mocht hij invallen, maar dat gedrocht op zijn gezicht verpestte die prachtige gebeurtenis meteen. Ik snap zo’n vierde official dan ook niet. Kun je een keer bewijzen dat je wél nut hebt, doe je het niet. Als ik daar stond, had ik hoogstpersoonlijk een scheermes ter hand genomen.

Er rust wat dat betreft een vloek op Spanje en grote toernooien. Ik herinner me nog goed dat ik in het jaar 2000 nietsvermoedend Teletekst aanzette en die dodelijke kop zag: “Spaanse bondscoach laat Morientes thuis”. Ik heb nachtenlang gehuild. U moet zich voorstellen: ik was 15 en nog niet uit de kast. Voetbal was de kans mij aan mooie mannen te vergapen zonder het risico te lopen dat het ging opvallen. En nu ontnam die achterlijke Spaanse coach mij Fernando Morientes. Vind je het gek dat je nooit een prijs wint, dacht ik nog.

Want Spanje won nooit iets. Spanje was altijd favoriet, maar faalde ook altijd op de grote toernooien.

Twee jaar geleden werd het land echter Europees kampioen. En dus dacht iedereen dat die vloek verbroken was. Ik betwijfel het. De ploeg begon het huidige WK alweer met een nederlaag tegen Zwitserland en moest dus in de laatste groepswedstrijd nog even voluit gaan om zich voor de volgende ronde te plaatsen. Dat gold voor bijna alle grote Europese landen. Italië en Frankrijk vlogen er zelfs al uit.

Dat de Fransen zo door de mand vielen, was geen verrassing. Het gaat daar al jaren niet goed. In 2002 verlieten ze (nota bene als titelverdediger) het WK zonder ook maar één doelpunt te maken. Vier jaar later haalde Frankrijk de finale, maar dupeerde sterspeler Zinédine Zidane zijn ploeg met een historische kopstoot. Daarna ging het definitief mis. De arrogante vedettes en de krankzinnige bondscoach Domenech konden totaal niet samenwerken. De Fransen plaatsten zich slechts voor dit toernooi dankzij een opzichtige handsbal. Vervolgens waren ze alleen bezig met rellen. De nieuwe bondscoach Blanc doet er goed aan een streep te zetten door de complete oude garde en een nieuwe start te maken met het talent dat het land nog altijd in overvloed heeft.

Het enige grote Europese land dat zich zonder problemen plaatste, is Nederland.

Verder stelen de Zuid-Amerikanen de show. Er mag dan veel kritiek zijn op het weinig sprankelende spel van Oranje, ik vind het hoopgevend. Complimenten hebben we al vaak genoeg gehad. Het wordt eens tijd voor een echte prijs. Ik hoor u denken: we werden toch Europees kampioen in 1988? Ja, leuk hoor. Maar daarna hebben landen als Denemarken en Griekenland dat ook voor elkaar gekregen. Zo heel veel zegt dat dus niet. Het WK winnen, daar gaat het om.

Het kan dit jaar. Er gemakshalve toch maar even van uitgaande dat we de Slowaken verslaan (ja ja, waken voor onderschatting enzovoorts, let maandag nou maar op aanvoerder en sterspeler Marek Hamšík die eruitziet als een Oost-Europese pornoster), treffen we in de kwartfinale waarschijnlijk Brazilië. Dat is dan meteen ook de enige andere favoriet in ons deel van het schema. Als het lukt de Brazilianen te verslaan (ik hoop op een kaartenfestival tegen Chili), ontmoeten we in de halve finale Uruguay, Zuid-Korea, Ghana of de Verenigde Staten.

Nou, dan ligt de weg naar de finale toch wel wagenwijd open (ja ja, waken voor onderschatting enzovoorts).

Aan de andere kant van het schema moeten Argentinië, Duitsland, Engeland, Spanje, Portugal en Mexico het namelijk uitvechten. Dat betekent dat slechts één van die landen de finale kan halen. En dat betekent ook dat wij al deze landen pas in de finale kunnen tegenkomen.

Ik hoop alvast op Nederland – Argentinië. Van Marwijk – Maradona. Willem-Alexander – Máxima. Afellay – Agüero. Wat een heerlijk vooruitzicht.