Debbie | Wolf in schaapskleren
28-05-2010 | Columns

Er zijn een aantal plaatsen in Nederland die ik duidelijk kan markeren als gelegenheden waar ik doodnerveus kan worden. Naast dikke vette rode cirkels om gebieden als de Libelle zomerweken, de Albert Heijn op zaterdagmiddag en de meeste peuterspeelzalen in Nederland, is het damestoilet de grote winnaar op deze ranglijst en tevens ook het minst goed te omzeilen.

Want een mens moet toch plassen.

Zonder remmingen en vanuit de we-zijn-hier-toch-allemaal-vrouw gedachte worden er op het damestoilet de meest intieme dingen besproken tussen meisjes van het heteroseksuele soort.

“Nee kijk, als ik ze nou zo houd, vind ik ze prima. Maar laat ik ze weer los, dan is het echt helemaal niks. Kijk nou. Ik bedoel, kijk nou.”

Als een wolf in schaapskleren moet ik het geheel vaak aanschouwen en voel ik me enigszins bezwaard als ik er wat van mee krijg. Keurig als ik uiteraard ben, probeer ik potteuze gedachten direct de kop in te drukken zodra ze zich aandienen en houd ik mezelf druk bezig met belangrijkere zaken, zoals het tellen van de tegels of het nader bestuderen van de handdrogers.

“Ach stel je toch niet aan, moet je de mijne kijken. Ik heb cup B hè, en nog hangen ze, dat is knap hoor, als je dat voor elkaar krijgt.”

Niet naar haar borsten kijken. Niet naar haar borsten kijken.

Mislukt.

Een goede opvolger op de ranglijst is de dameskleedkamer bij de sportclub of het zwembad. Veel van de daar rondlopende cellulitus, zwembandjes en bejaarde vellen kunnen me blijven achtervolgen in mijn nachtmerries, maar een enkele keer komt het voor dat er zich een meisje aandient waar ik spontaan van in de stress schiet.

Mijn mantra is ook dan weer simpel.

En mislukt.

Waar bij de mannen er altijd een soort waakzaamheid en gereserveerdheid schijnt te heersen, verbaas ik me nogal eens over het feit dat niemand zich in dit soort gelegenheden lijkt af te vragen of er soms ook lesbiënnes rond zouden kunnen lopen. En als ze zich hier al wel bewust van zijn, zouden ze dit dan erg vinden?

Ik ben er nog niet helemaal uit. Vooralsnog lijken alleen de potten zelf zich het meest bezig te houden met hun soortgenoten en is het voor de rest van de wereld een nog niet-alledaags fenomeen waar geen rekening mee wordt gehouden.

Maar, wie houd ik voor de gek, heel erg vind ik dit nu ook weer niet.

Als op een dag een meisje zich in het park naar me toekeert en vraagt of er soms gras op haar kont zit, besef ik me dat het ook wel weer een voordeel is. Gehuld in mijn schaapskleren neem ik mijn taak zeer serieus. Ik bestudeer het fenomeen en stel het grijnzend voor haar vast: “Nee hoor, ziet er prima uit.”